म सानो छँदा
दक्षिणको छिमेकी
मेरो आँगनमा
भालु, बादँर र सर्प नचाउन आउँथे ।
गोल्डफ्याकाको गोल्टिन थापी
मसँग दान माग्थे,
काँचै खुवाएर, तन्दुरुस्ती बनाउन,
आमाले दिनुभएको कुखुराको अन्डा,
लुकी चोरी बेचेर कमाएको सुकी
गोल्डफ्याकाको गोल्टिनमा खसाल्दा,
म गौरवले छाती फुलाउँथेँ ।
आजभोलि
मेरो देशमा
हुरी-बतास, आँधीसँगै
एक दिनमा एक युग
जब आउँछ,
दक्षिणको छिमेकी
धोती सुर्क्याउँदै,
असारे भाका हाल्छ,
र मेरा "जन-नायक"हरुलाई
भालु, बाँदर र सर्पलाई झैँ नचाउँछ,
र छाती ठोक्दै
मसँग मेरो देश माग्छ ।
मेरो सुस्तालाई सास्ती गर्छ
र गैमनले झैँ फुँकार्दै फन्का मारेर
ओथारो बस्न खोज्छ,
मानैँ मेरो देश
उसले भरखर्रै पारेको
सुनको अण्डा होस् ।